13.05.2020 tarihli ve 31126 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Danıştay 9’uncu Dairesinin 2017/3886 Esas ve 2019/7414 sayılı kararında e-fatura düzenlemesi gerekirken kağıt fatura düzenleyen mükellefe Vergi Usul Kanununun 353/1’inci maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası hukuka uygun bulunmamıştır. Söz konusu kararın özeti aşağıdaki gibidir;
“213 sayılı Vergi Usul Kanununun 353. Maddesinin 1. fıkrasında; faturanın verilmemesi alınmaması veya gerçek meblağdan farklı meblağlara yer verilmesi halinde bu belgeleri düzenlemek ve almak zorunda olanlara uygulanacak ceza belirlenmiştir. Başka bir ifadeyle vergiyi doğuran olayın kayıt dışı bırakıldığının tespiti halinde bu ceza söz konusu olabilecektir. Dolayısıyla hem satıcının hem alıcının kanunda açıkça düzenlenmiş cezayı gerektiren bir fiili gerçekleştirmesi halinde, bu madde kapsamında ceza kesilebilecektir.
Olayda ise, Vergi Usul Kanunu gereği düzenlenmesi gereken belgenin (fatura) fiziki ortamda düzenlendiğine yönelik bir ihtilaf bulunmamaktadır. Kağıt olsa dahi düzenlenmiş bir fatura mevcut olup işlem kayıt altına alındığından, cezaya dayanak alınan fiilin, Kanunda düzenlenen tipiklikte gerçekleşmediği açıktır. Vergi ve cezaların Kanuniliğine ilişkin anayasal ilkeler bazında kıyas ve varsayıma dayalı olarak ceza kesilmesi mümkün olmadığından fiilen mevcut olan faturanın, hiç düzenlenmediği varsayılarak, Kanunun 353/1. maddesi uyarınca kesilen dava konusu özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmamaktadır.”
Danıştay 9’uncu Dairesinin 2017/3886 Esas ve 2019/7414 sayılı kararı sirküler ekinde yer almaktadır.